Zakażenie HIV

Zakażenie HIVOceń:
dr n. med. Anna Parfieniuk-Kowerda
Klinika Chorób Zakaźnych i Hepatologii
Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Białymstoku
Zakażenie HIV

Co to jest zakażenie HIV?

Zakażenie ludzkim wirusem nabytego niedoboru odporności (human immunodeficiency virus – HIV) to choroba przewlekła powodująca postępujące upośledzenie odporności osoby zakażonej. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą krwi, kontaktów seksualnych lub wertykalnie z matki na dziecko w okresie ciąży lub karmienia piersią. Pierwotnym rezerwuarem wirusa były małpy afrykańskie. Do przekroczenia bariery międzygatunkowej i zakażenia człowieka doszło około 100 lat temu. W latach 70. XX wieku z powodu łatwiejszego przemieszczania się ludności wirus przedostał się do Ameryki i Europy.

HIV wyizolowano po raz pierwszy w 1983 r., jednak kilka lat wcześniej zauważono zwiększenie zachorowań na tzw. choroby oportunistyczne, niezwiązane z leczeniem obniżającym odporność czy jakąkolwiek znaną chorobą prowadzącą do upośledzenia odpowiedzi immunologicznej. Pierwsze testy umożliwiające diagnostykę zakażenia HIV były dostępne od 1985 r., wówczas też rozpoznano pierwsze zakażenia HIV w Polsce (u 11 osób).

HIV należy do rodziny retrowirusów i atakuje przede wszystkim komórki układu odpornościowego – białe krwinki (limfocyty T CD4, monocyty, makrofagi) zlokalizowane we krwi, szpiku kostnym, przewodzie pokarmowym i ośrodkowym układzie nerwowym. Przebieg zakażenia jest uwarunkowany czynnikami zależnymi od gospodarza (czynniki genetyczne, np. zróżnicowane receptory dla HIV na białych krwinkach), wirusa (typ wirusa) oraz od drogi zakażenia i tego, które białe krwinki pierwsze ulegają zakażeniu wirusem. Postęp choroby prowadzi do stałego zmniejszania się liczby krwinek białych i intensyfikacji namnażania się wirusa. Zwykle po 8–10 latach od zakażenia dochodzi do rozwoju zespołu nabytego niedoboru odporności (acquired immunodeficiency syndrome – AIDS), ale czas ten może wahać się od 1 roku do wielu lat. Cechą charakterystyczną, na podstawie której w Europie rozpoznaje się AIDS, jest wystąpienie u osoby zakażonej określonej choroby oportunistycznej. Jest to stan zwiększonej podatności organizmu na wszelkie czynniki chorobotwórcze oraz zwiększonego ryzyka rozwoju choroby nowotworowej. Czynniki chorobotwórcze będące przyczyną chorób oportunistycznych nie powodują objawów chorobowych u osoby z prawidłową funkcją układu immunologicznego, ale w stanie upośledzonej odporności, takim jak AIDS, stanowią przyczynę ciężkich, bezpośrednio zagrażających życiu chorób.

Jak często występuje zakażenie HIV?

Wyróżnia się 2 typy ludzkiego wirusa nabytego niedoboru odporności – HIV-1 oraz HIV-2.

Zakażenia HIV-1 są najczęstsze i dotyczą głównie populacji krajów rozwiniętych Europy, Ameryki i Azji, występują też w Afryce, HIV-2 zaś występuje endemicznie w Afryce, zwłaszcza zachodniej. Według ONZ na świecie krajami najbardziej dotkniętymi epidemią HIV/AIDS są Republika Południowej Afryki, Nigeria, Indie, Kenia, Mozambik i Uganda. W RPA dane epidemiologiczne wskazują, że ok. 30% kobiet w wieku rozrodczym jest zakażonych HIV. W Europie szczególnie dotknięte epidemią HIV są wschodnie części kontynentu. Szacuje się, że na świecie zakażonych HIV jest 35 milionów ludzi. Ryzyko zakażenia HIV stanowi realne zagrożenie dla osób podróżujących do różnych części świata, które podejmują ryzykowne zachowania lub ulegają ekspozycji w inny niezależny od siebie sposób (np. kontakt z opieką medyczną w rejonach częstego występowania zakażeń HIV).

Wirus HIV-1
Wirus HIV-1 / Fot. CDC

W Polsce od 1985 r. rozpoznano około 19 tysięcy zakażeń HIV. Szacuje się, że rzeczywista liczba osób zakażonych HIV w Polsce jest 2–3-krotnie większa. W początkach epidemii HIV w Polsce dominowała droga transmisji poprzez stosowanie narkotyków dożylnych. Obecnie w Polsce dominują zakażenia nabyte w wyniku kontaktów seksualnych, a wśród nich najwięcej jest zakażeń nabytych podczas kontaktów seksualnych pomiędzy mężczyznami. Częstość wykrywania nowych zakażeń HIV wśród mężczyzn utrzymujących kontakty seksualne z mężczyznami wzrosła w ciągu ostatnich 10 lat w zależności od województwa 15–40-krotnie. Najwięcej zakażeń HIV stwierdza się wśród ludzi młodych w wieku 20–40 lat, ale zakażenie może dotyczyć każdej grupy wiekowej, dłuższa zaś aktywność seksualna sprzyja zakażeniom osób powyżej 50. roku życia.

Zakażenie HIV jest przenoszone przez krew, w wyniku kontaktów seksualnych oraz wertykalnie z matki na dziecko w trakcie ciąży oraz podczas karmienia piersią (ryc. poniżej). Obecnie nie wyróżnia się grup ryzyka, lecz mówi się raczej o ryzykownych zachowaniach. Do zakażenia HIV może dojść przy kontakcie z zakażoną krwią, nasieniem, wydzieliną z pochwy oraz ludzkim mlekiem. Transmisja wirusa drogą krwi dotyczy przede wszystkim używania narkotyków dożylnych (zanieczyszczony narkotyk, zanieczyszczone igły i strzykawki), ale ryzykowne jest też wykonywanie tatuażu lub piercingu w nieprofesjonalnym gabinecie.

Zakażenie HIV

HIV jest dosyć wrażliwy na warunki środowiska, wskutek czego jednorazowy sprzęt medyczny oraz metody sterylizacji stosowane w szpitalach zapobiegają zakażeniom szpitalnym tym wirusem. Produkty medyczne pochodzenia ludzkiego ze stacji krwiodawstwa w Polsce, jak np. preparaty składników krwi, są uważane za bezpieczne.

Od ponad 10 lat w Polsce bada się krew krwiodawców metodami molekularnymi wykrywającymi materiał genetyczny HIV oraz wirusów zapalenia wątroby typu B i C. Droga seksualna transmisji dotyczy przede wszystkim osób utrzymujących liczne kontakty seksualne z różnymi partnerami. Największym ryzykiem obarczone są kontakty seksualne pomiędzy mężczyznami. Stosowanie prezerwatyw zmniejsza ryzyko zakażenia HIV o 80–95%. Jednak należy pamiętać, że każdy stosunek seksualny z osobą zakażoną jest obarczony ryzykiem przeniesienia zakażenia HIV. Dlatego każdej osobie cierpiącej na chorobę przenoszoną drogą płciową należy proponować test w kierunku zakażenia HIV. Transmisja wertykalna, czyli z matki na dziecko podczas ciąży i karmienia piersią, jest istotną drogą przenoszenia zakażenia w krajach rozwijających się, z trudnym dostępem do leków przeciwwirusowych. W Polsce każdej ciężarnej należy proponować test w kierunku zakażenia HIV. Ma to istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wykrycie zakażenia we wczesnym okresie ciąży pozwala na szybkie włączenie leczenia przeciwwirusowego, a przez to redukcję wiremii HIV (czyli ilości wirusa we krwi) u matki i zmniejszenie ryzyka zakażenia płodu – leczona jest matka, a jednocześnie chronione jest nienarodzone dziecko. W Europie, przy łatwej dostępności mleka zastępczego, matkom zakażonym HIV nie zaleca się karmienia piersią, ponieważ wirus może być obecny w pokarmie kobiecym.

Stygmatyzacja społeczna osób zakażonych HIV i żyjących z AIDS powoduje, że osoby te często nie ujawniają swojego statusu zakażenia HIV. Wykluczenie społeczne jest przede wszystkim spowodowane obawą przed zakażeniem, wynikającą z niewystarczającej wiedzy na temat dróg przenoszenia wirusa HIV. Zakażenie nie przenosi się poprzez dotykanie tych samych przedmiotów, korzystanie z pływalni, ugryzienia owadów (zob. ryc.).

Zakażenie HIV

Jak się objawia zakażenie HIV?

W przebiegu naturalnym zakażenia HIV wyróżnia się kilka stadiów klinicznych. Najczęściej stosuje się klasyfikację CDC (Center for Disease Control and Prevention, Centrum Kontroli i Prewencji Chorób) oraz WHO (World Health Organisation, Światowa Organizacja Zdrowia). Początkowo przebieg zakażenia jest bezobjawowy lub skąpoobjawowy, co utrudnia wczesne rozpoznanie choroby.

Okres kliniczny A (wg CDC) zakażenia HIV jest wczesną fazą, o niespecyficznych objawach, w której wyróżnić można 3 stany chorobowe:

  • ostrą chorobę retrowirusową
  • przetrwałą uogólnioną limfadenopatię
  • okres bezobjawowy zakażenia.

Ostra choroba retrowirusowa

Ostra choroba retrowirusowa rozwija się u większości osób zakażonych w ciągu 2–4 tygodni od ekspozycji na materiał zakaźny. Objawy występują nagle i utrzymują przez około 3 tygodnie. Ostra choroba retrowirusowa przebiega najczęściej z gorączką (u ok. 75–85% chorych), nudnościami (70%), bólami mięśniowo-stawowymi (60%), wysypką grudkowo-plamistą z wykwitami o średnicy 0,5–1 cm na twarzy, tułowiu i dłoniach (60%), bólami głowy (50%), bólami gardła (45%), powiększeniem węzłów chłonnych (40%), bólami brzucha z biegunką, utratą apetytu (zob. ryc. poniżej).

HIV, ostra choroba retrowirusowa

Charakterystyczna, często opisywana triada objawów – gorączka, zapalenie gardła i powiększenie węzłów chłonnych nie występuje u wszystkich zakażonych pacjentów. Skąpoobjawowy przebieg powoduje "uśpienie czujności" chorego, który nie zgłasza się na test w kierunku HIV. Należy zwrócić również uwagę na fakt, że ostra choroba retrowirusowa może mieć również przebieg bezobjawowy, co przy braku świadomości związanej z ryzykownym zachowaniem powoduje, że zakażenie jest wykrywane późno, w zaawansowanym stadium.

W przebiegu ostrej choroby retrowirusowej chorzy mają bardzo wysoką wiremię HIV, dlatego ich płyny fizjologiczne zawierające wirusa (krew, nasienie, wydzielina z pochwy, mleko) są wysoce zakaźne. U większości chorych dochodzi do gwałtownego zmniejszenia liczby limfocytów CD4. Znaczne zmniejszenie liczby limfocytów CD4 może wiązać się z wystąpieniem chorób oportunistycznych już na tym wczesnym etapie zakażenia. Nasilone i przedłużające się objawy ostrej choroby retrowirusowej wskazują na duże ryzyko szybkiej progresji zakażenia do AIDS.

Przetrwała uogólniona limfadenopatia

Przetrwałe uogólnione powiększenie węzłów chłonnych (limfadenopatia) zazwyczaj rozwija się w ciągu kilku miesięcy po zakażeniu HIV. Definiuje się ją jako powiększenie węzłów chłonnych >1cm co najmniej w dwóch okolicach poza pachwinami, utrzymujące się ponad 3 miesiące. Najczęściej powiększeniu ulegają węzły chłonne szyjne i pachowe. W badaniu lekarskim wyczuwalne są pojedyncze, niebolesne, ruchome względem podłoża węzły chłonne.

Okres bezobjawowy zakażenia HIV

Po okresie ostrego objawowego lub bezobjawowego zakażenia HIV dochodzi do częściowej odbudowy układu immunologicznego, jednak nie na takim poziomie jak przez zakażeniem. Równocześnie obserwuje się spadek wiremii HIV. Chory wchodzi w okres bezobjawowego zakażenia trwającego zwykle 8–10 lat. W tym okresie jedynym objawem zakażenia może być utrzymujące się powiększenie węzłów chłonnych. Niestety, w przebiegu bezobjawowego zakażenia HIV dochodzi do powolnego zmniejszania się liczby limfocytów CD4 i postępującego upośledzenia odporności. Na naturalny postęp choroby wpływ ma wiele czynników zależnych od wirusa (np. zjadliwość wirusa, typ wirusa o określonym powinowactwie do limfocytów i monocytów/makrofagów, wysoka zmienność genetyczna wirusa HIV) i gospodarza (m.in. receptory na komórkach układu immunologicznego zapewniające określoną podatność na zakażenie).

Progresja choroby jest w dużej mierze wypadkową tych czynników. Kontrola immunologiczna zakażenia HIV jest więc osobniczo zmienna. Jednak nawet u osób wykazujących intensywną kontrolę immunologiczną HIV dochodzi do powolnego zmniejszenia liczby limfocytów CD4 i progresji zakażenia. Zaobserwowano, że trwałą kontrolę wiremii HIV powyżej 10 lat udaje się utrzymać tylko ok. 1% zakażonych.

Postępujące osłabienie odporności prowadzi do wystąpienia objawów chorób uznanych za wskaźnikowe choroby AIDS (okres kliniczny C). Pomiędzy wczesnym okresem choroby retrowirusowej a progresją do AIDS, mogą wystąpić różne choroby i stany związane z zakażeniem HIV lub wskazujące na upośledzenie odporności oraz choroby, których przebieg kliniczny bądź leczenie mogą być powikłane lub utrudnione z powodu zakażenia HIV. Stadium to określane bywa okresem klinicznym B. Na rozpoznanie okresu klinicznego B zakażenia HIV wskazują:

  • biegunka utrzymująca się ponad miesiąc
  • gorączka >38,5°C utrzymująca się ponad miesiąc
  • określone zakażenia bakteryjne (m.in. listerioza, zapalenie narządów miednicy mniejszej)
  • zakażenia wirusowe (półpasiec rozległy lub nawrotowy, leukoplakia włochata jamy ustnej)
  • zakażenia grzybicze gardła lub narządów płciowych, nawracające lub niepoddające się leczeniu
  • zapalenie nerwów obwodowych (drętwienie, mrowienie, palący ból w obrębie kończyn, wrażenie osłabienia kończyn)
  • małopłytkowość samoistna (krwawienia z nosa, dziąseł, obfite krwawienia miesiączkowe u kobiet, wybroczyny na skórze)
  • stan przednowotworowy i wczesne stadium raka szyjki macicy.

W przypadku wystąpienia tych stanów lekarz w ramach rutynowego, normalnego postępowania diagnostycznego powinien zlecić badanie w kierunku zakażenia HIV.

Co robić w przypadku wystąpienia objawów zakażenia HIV?

W przypadku podejrzenia zakażenia HIV należy zgłosić się do lekarza rodzinnego celem wykonania badania w kierunku zakażenia HIV. Wczesne rozpoznanie zakażenia poprawia rokowanie i (pod warunkiem systematycznego leczenia) zmniejsza ryzyko zgonu z powodu HIV/AIDS i chorób związanych z zakażeniem, poprawia jakość życia. Świadomość zakażenia HIV u osoby zakażonej i regularne leczenie zmniejszają ryzyko transmisji HIV na inne osoby.

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie zakażenia HIV?

Badanie w kierunku HIV wykonuje się standardowo z krwi żylnej. Wstępnie wykonywany jest test przesiewowy. Dostępne są testy wykrywające przeciwciała (produkowane przez organizm po kontakcie z HIV) lub przeciwciała i antygen p24 HIV (określona cząstka wirusa). W przypadku dodatniego testu przesiewowego, należy go powtórzyć, aby np. wyeliminować ewentualny błąd laboratoryjny. Dwukrotnie dodatni wynik testu przesiewowego należy zawsze potwierdzić testem Western-blot o dużej swoistości względem wirusa. W niektórych przypadkach uzasadnione może być badanie molekularne wykrywające materiał genetyczny HIV (HIV RNA). Badanie molekularne musi jednak zawsze być zweryfikowane testem potwierdzającym Western-blot.

W Polsce badania w kierunku HIV są wykonywane nieodpłatnie:

  1. imiennie z finansowania NFZ na podstawie skierowania lekarskiego
  2. anonimowo u osoby zainteresowanej zgłaszającej się do jednego z sieci Punktów Konsultacyjno-Diagnostycznych finansowanego przez Ministerstwo Zdrowia i Krajowe Centrum do spraw AIDS
  3. u każdej osoby, która zamierza być krwiodawcą.

Każdej osobie wykonującej badanie imiennie lub anonimowo test w kierunku HIV w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym oferowana jest nieodpłatna konsultacja lekarska, w trakcie której osoba zainteresowana ma możliwość uzyskania informacji na temat ewentualnego ryzyka zakażenia po potencjalnej ekspozycji na HIV oraz ustalenia dalszego postępowania diagnostycznego i/lub terapeutycznego w przypadku potwierdzenia zakażenia. Wynik badania w kierunku zakażenia HIV zawsze wydaje lekarz, niezależnie czy jest to wynik wskazujący na zakażenie (konieczność potwierdzenia testem Western-blot), czy też nie.

Problemem diagnostycznym we wczesnej fazie zakażenia HIV jest tzw. okno serologiczne. Jest to okres następujący tuż po zakażeniu HIV, w którym testy w kierunku wirusa pozostają ujemne z powodu braku lub bardzo niskiego poziomu (poniżej progu wykrywalności testu) przeciwciał lub antygenu p24 HIV. Okno serologiczne w przypadku testów wykrywających tylko przeciwciała trwa zazwyczaj od 2 do 6 tygodni, czasem dłużej. W przypadku testów wykrywających jednocześnie antygen i przeciwciała, okno serologiczne skraca się do 14–17 dni. Jeśli osoba po potencjalnym narażeniu na zakażenie HIV wykona test zbyt wcześnie, to jego wynik będzie ujemny pomimo istniejącego zakażenia. Oficjalnie uznanym okresem "okna serologicznego" w diagnostyce HIV jest 12 tygodni. Konsultacja lekarska i zalecenie powtórzenia testu po określonym czasie mają na celu wyeliminowanie takich sytuacji.

Po potwierdzeniu zakażenia HIV, pacjent jest kierowany do jednego z Punktów Konsultacyjno-Diagnostycznych lub Poradni Konsultacyjnych, które są wyszczególnione m.in. na stronie internetowej Krajowego Centrum ds. AIDS. Lekarz wstępnie dokonuje klinicznej oceny zaawansowania choroby na podstawie wywiadu i badania lekarskiego oraz zleca ocenę wiremii HIV oraz liczby limfocytów CD4. Działania te mają na celu ustalenie zaawansowania choroby oraz ocenę kryteriów kwalifikujących do leczenia przeciwwirusowego (antyretrowirusowego). W przypadku rozpoznania HIV lekarz zazwyczaj zleca badania w kierunku zakażeń wirusami zapalenia wątroby typu B i C oraz w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową.

W Polsce, z powodu niewystarczającego testowania populacji w kierunku HIV, braku świadomości i wiedzy w społeczeństwie, większość zakażeń jest rozpoznawana w fazie późnej, gdy dojdzie do znacznego upośledzenia odporności i zmniejszenia liczby limfocytów CD4 lub rozwoju objawów AIDS.

Europejskie zalecenia dotyczące testowania HIV są bardzo rozbudowane, zawierają listę chorób i stanów, w których według ekspertów należy wykonać badanie w kierunku HIV. Zaleca się test w kierunku HIV każdej osobie:

  • zgłaszającej się z objawami choroby z grupy tzw. chorób definiujących AIDS
  • z rozpoznaną chorobą, w której przypadku częstość nierozpoznanych zakażeń HIV wynosi ponad 0,1%
  • rozwiniętoą choroba, w której przypadku niewykrycie zakażenia HIV pogarsza rokowanie.

Lista stanów i chorób, w których należy wykonać test w kierunku HIV jest bardzo długa, uwzględnia stany fizjologiczne, jak ciąża, choroby zakaźne, nowotworowe, neurologiczne, okulistyczne, choroby nerek, płuc, skóry i wiele innych stanów chorobowych. Zgodnie z zaleceniami amerykańskiego Centrum Kontroli i Prewencji Chorób każda osoba w wieku 13–64 lata powinna przynajmniej raz w życiu wykonać badanie w kierunku zakażenia HIV. Należy jednak pamiętać, że zakażenie HIV może dotyczyć osób w każdym wieku, które podejmują ryzykowne zachowania, a także ich partnerów.

W Polsce dostępne w aptekach są "testy domowe" w kierunku zakażenia HIV, które można wykonać samemu z kropli krwi lub ze śliny (możliwość zamówienia przez stronę internetową producenta). Zaletą tych testów jest anonimowość wyników, jednak ich czułość jest niedostateczna, to znaczy, że ujemny wynik nie wyklucza zakażenia HIV. Dodatni wynik takiego testu musi być zawsze potwierdzony testem laboratoryjnym.

Jakie są metody leczenia bezobjawowego zakażenia HIV?

Każdy pacjent zakażony HIV wymaga regularnego monitorowania liczby limfocytów CD4 i wiremii HIV (czyli liczby wirusa we krwi). O włączeniu leczenia zawsze decyduje lekarz po rozmowie z pacjentem. Warunkiem sukcesu terapeutycznego jest dobra współpraca pomiędzy pacjentem i lekarzem. Kryteria włączenia leczenia antyretrowirusowego są określone, uwzględniają parametry wirusologiczne (wiremia HIV), immunologiczne (liczba limfocytów CD4), stan kliniczny chorego, obecność chorób współistniejących. U kobiet w ciąży z zakażeniem HIV leczenie antyretrowirusowe jest wprowadzane celem zmniejszenia wiremii przed porodem, kiedy najczęściej dochodzi do zakażenia dziecka.

Leczenie antyretrowirusowe jest zawsze leczeniem skojarzonym z leków pochodzących co najmniej z dwóch różnych grup o różnym mechanizmie działania przeciwwirusowego. Ma to na celu zwiększenie działania przeciwwirusowego i zapobieganie rozwojowi mutacji wirusa opornych na leczenie. Zgodnie z zaleceniami ekspertów, jeżeli zapadła decyzja o rozpoczęciu leczenia, musi być ono systematycznie i nieprzerwanie kontynuowane do końca życia.

W przypadku małej liczby limfocytów CD4 lekarz może dodatkowo zaproponować profilaktykę farmakologiczną rozwoju określonych zakażeń oportunistycznych. W sytuacji współistnienia innych chorób wprowadza się odpowiednie leczenie specjalistyczne. Leki antyretrowirusowe mają określone działania niepożądane, powodują m.in. zaburzenia lipidowe krwi (zwiększone stężenie cholesterolu i triglicerydów), w związku z czym zazwyczaj chory wymaga jednocześnie leczenia powikłań terapii antyretrowirusowej, aby zapobiec niekorzystnym incydentom sercowo-naczyniowym.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie zakażenia HIV?

Obecnie dostępne leki przeciwwirusowe nie pozwalają na całkowite wyleczenie zakażenia HIV. Celem terapii przeciwwirusowej jest zahamowanie namnażania się wirusa, spowolnienie postępu choroby, zapobieganie rozwojowi chorób oportunistycznych i poprawa jakości życia i przedłużenie czasu przeżycia. Szacuje się, że większość pacjentów regularnie zgłaszających się na wizyty kontrolne i przyjmujących zlecone leki ma szansę dożyć wieku średniej populacyjnej. Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do zgonu u 90% zakażonych w ciągu 8–10 lat. W stosunku do zakażenia HIV używa się czasem terminu "funkcjonalne wyleczenia", który oznacza, że osoba zakażona HIV ma rodzinę, zdrowe dzieci, jest aktywna zawodowo, pod warunkiem, że regularnie przyjmuje leki przeciwwirusowe.

Czy można zakończyć leczenie HIV?

Zgodnie z zaleceniami ekspertów, jeżeli zapadła decyzja o rozpoczęciu leczenia, musi być ono systematycznie nieprzerwanie kontynuowane do końca życia.

Co robić, aby uniknąć zakażenia HIV?

Najważniejszą regułą ochrony przed zakażeniem HIV jest unikanie ryzykownych zachowań. W przypadku narażenia na zakażenie zazwyczaj do 48 godzin (lub 72 godzin w narażeniu dużego ryzyka) jest możliwość włączenia profilaktyki poekspozycyjnej. Jest to profilaktyka farmakologiczna o wysokiej skuteczności złożona z trzech leków antyretrowirusowych. Wskazania do profilaktyki ściśle określone w zaleceniach Polskiego Towarzystwa Naukowego AIDS. Wdrożenie profilaktyki poekspozycyjnej ustala lekarz w Poradni Konsultacyjnej na podstawie wywiadu z osobą narażoną, statusu źródła, zawsze zgodnie z aktualnymi zaleceniami.

W Polsce narażenie innej osoby na zakażenie HIV przez osobę świadomą swojego statusu HIV (+) jest zagrożone odpowiedzialnością karną.

Instytucją rządową zaangażowaną w promowanie profilaktyki zakażeń HIV i zwalczanie AIDS jest Krajowe Centrum do spraw AIDS (www.aids.gov.pl), na stronie którego są zamieszczone aktualne dane epidemiologiczne, kampanie promocji zdrowia, publikacje z zakresu prawa karnego, cywilnego czy też rodzinnego dotyczące tematyki HIV/AIDS, broszury informacyjne, praktyczne informacje (m.in. wykaz Punktów Konsultacyjno-Diagnostycznych) dla osób zainteresowanych tematyką oraz osób żyjących z zakażeniem HIV.
Data utworzenia: 06.02.2017
Udostępnij:
Wysłanie wiadomości oznacza akceptację regulaminu

Przychodnie i gabinety lekarskie w pobliżu

Leki

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.

Aktualności

  • Potężna symulacja zachowania HIV w komórce
    Na łamach „Nature Communications” zespół z University of Illinois w Urbana-Champaign (USA) opisał wyniki symulacji, obejmującej 64 miliony atomów, która pokazała, jak kapsyd HIV, czyli białkowy płaszcz wirusa, zachowuje się w komórce i umożliwia dokończenie infekcji. Bezcenne informacje ujawniają słabości wirusa.
  • Katowice przeprowadzą opryski przeciw kleszczom i komarom
    Aby zmniejszyć - stosunkowo wysokie w skali kraju - ryzyko zachorowania mieszkańców Katowic na roznoszone przez kleszcze przewlekłe choroby, m.in. boreliozę, w wybranych zielonych miejscach miasto przeprowadzi opryski przeciw tym pajęczakom, a także komarom.
  • W Poznaniu odkryto szczątki ofiar epidemii sprzed 300 la
    Szczątki ofiar epidemii dżumy z początków XVIII w. odkryli archeolodzy w czasie wykopalisk na poznańskiej Śródce. Do tej pory naukowcy znajdowali w tym rejonie pochówki wyłącznie z czasów panowania pierwszych Piastów.

Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies